تقصیر تو نبود !
خودم نخواستم چراغ قدیمی خاطره ها ؛خاموش شود !
خودم شعرهای شبانه ی اشک را ؛فراموش نکردم !
خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم !
حالا نه گریه های من دینی به گردن تو دارند ؛
نه تو چیزی بدهکار دلتنگی این همه ترانه ای !
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد ؛
بالهایم در کشاکش شهد ها خسته شوند
و عسلهایم
صبحانه ی کسانی باشند ؛

که هرگز ندیدمشان !
تنها آرزوی ساده من این بود ؛
که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد !
که هراز گاهی کنار برگهای نوشته هایم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها ؛
زیر لب بگویی :
یادت بخیر ! نگهبان گریان خاطره های خاموش !
همین جمله ؛
برای بند زدن شیشه ی شکسته ی این دل بی درمان ؛
کافی بود !
هنوز هم که هنوز است ؛
از دیدن تو در خیابان خیس خوابهایم
شاد می شوم !
هنوز هم جای قدمهای تو ؛
بر چشم تمام ترانه هاست !
هنوز هم همنشین نام و امضای منی !
دیگر تنها دلخوشی ام ؛
همین هوای گفتن است !
همین شکفتن شعله !
همین تبلور بغض !
به خدا هنوز هم از دیدن تو ؛
در پس پرده ی باران بی امان ؛
شاد می شوم ...